Η αρχιτεκτονική της ακατάσχετης επιδειξιομανίας

Η εικόνα: Τάση Παπαϊωάννου, Τοπίο της φαντασίας, ακρυλικό σε χαρτί

του Τάση Παπαϊωάννου

(Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ)

[4.7.2024]

«Πες μου ποιος είσαι να σου πω πώς κτίζεις – πες μου πώς κτίζεις να σου πω ποιος είσαι».

Άρης Κωνσταντινίδης

Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άκρατος καταναλωτισμός αποτελεί τη νέα παγκόσμια θρησκεία. Ο άνθρωπος έχει συνδέσει την ευημερία και την ευτυχία του, αποκλειστικά με το πόσα αγαθά καταναλώνει, ανεξάρτητα αν αυτά του είναι απαραίτητα ή όχι για τη διαβίωσή του. Έχει κατισχύσει σχεδόν παντού, ως κυρίαρχη κουλτούρα των κοινωνιών μας, το δόγμα: «καταναλώνω, άρα υπάρχω».

Σταδιακά οι κοινωνίες μας μεταλλάσσονται σε ασύνδετα μεταξύ τους σύνολα, ανικανοποίητων ατόμων ή όπως έλεγε ο Οκτάβιο Πας σε «συνάξεις μοναχικών ανθρώπων». Ανθρώπων οι οποίοι διακατέχονται από τη μανία της αγοράς καινούργιων προϊόντων, προϊόντων τα οποία κάνουν σχεδόν καθημερινά την εμφάνισή τους και προβάλλονται ως τα νέα πρωτοποριακά και επαναστατικά επιτεύγματα της τεχνολογίας. Κάποιοι που έχουν την οικονομική άνεση τα αγοράζουν, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν σε όλους τους υπόλοιπους, το σύνδρομο της στέρησης και της επιτακτικής “ανάγκης” να τα αποκτήσουν πάση θυσία κι αυτοί. Η αγορά του αχρείαστου αντικειμένου, δημιουργεί αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε ίσως κανείς, την αύξηση της καταναλωτικής μανίας, συνθλίβοντας τον άνθρωπο μέσα στα γρανάζια ενός φαύλου κύκλου διαρκώς νέων αγορών, δημιουργώντας εν τέλει απολύτως εξαρτημένα και χειραγωγούμενα άτομα. Άτομα που βυθίζονται μέσα σ ’έναν ολέθριο ατομικισμό και εγκλωβίζονται, ολοένα και περισσότερο, στα ασφυκτικά και περιχαρακωμένα όρια ενός μοναχικού Εγώ.

Η καταναλωτική ανεξέλεγκτη βουλιμία, ως αυτοσκοπός, έχει καθορίσει εδώ και χρόνια και την αρχιτεκτονική πρακτική. Η κατοικία (και όχι μόνο) έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα και αντιμετωπίζεται ως κοινό καταναλωτικό προϊόν. Αρκεί να επισκεφτεί κανείς τα νότια και βόρεια προάστια της Αττικής (Γλυφάδα, Βούλα – Βριλήσσια, Χαλάνδρι), για να διαπιστώσει το είδος της αρχιτεκτονικής που χτίζεται στις περιοχές αυτές τα τελευταία χρόνια. Απίθανες πολυκατοικίες, γεμάτες στολίδια και περιττά επιθέματα, όπου η μια ανταγωνίζεται την άλλη σε κακογουστιά και εκζήτηση. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας που στοιχειωδώς να συγκροτεί και να προδιαγράφει τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό τους. Τα κτίρια πια μοιάζουν με παχύρευστες τούρτες, όπου το μόνο που ενδιαφέρει τους σχεδιαστές τους, είναι η επιδειξιμανία του φανταχτερού, του πομπώδους, του κραυγαλέου και του προκλητικού.

Η προσπάθεια είναι το νέο κτίριο να διαφοροποιηθεί με κάθε τρόπο από τα γειτονικά του και να μη θυμίζει σε τίποτε αυτά που προϋπήρξαν, αφού ο μοναδικός στόχος είναι να «πουλήσει» (και μάλιστα πολύ ακριβά) στον μελλοντικό καταναλωτή-ιδιοκτήτη. Ακατανόητες και άχρηστες καμπύλες, εμφανίζονται πάνω στις όψεις των νεότευκτων «αρχιτεκτονημάτων». Ένα θλιβερό δειγματολόγιο από κάθε είδους καμπύλες, κυρτές ή κοίλες, συνεχόμενες ή διακοπτόμενες, περιστρέφονται γύρω από τα κτίρια, χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Συστρέφονται σαν σερπαντίνες πάνω σε αποκριάτικα σκηνικά, καλύπτοντας εξωτερικά τα αδιάφορα, κατά τα άλλα, ορθογώνια και βαρετά παραλληλεπίπεδα του χτισμένου αχταρμά.

Άλλα κτίρια πάλι, αποτελούν το απόγειο του τριγωνισμού τόσο σε οριζόντιο όσο και σε κατακόρυφο επίπεδο. Θηριώδη δοκάρια δίχως να επιτελούν καμιά στατική λειτουργία εκτείνονται στο πουθενά, πλάκες και πρόβολοι όλων των δυνατών μορφών πετάγονται δεξιά και αριστερά δίχως σκοπό, ενώ κάθε νέα πολυκατοικία που “σέβεται” τον αγοραστή και φυσικά στοχεύει στο πορτοφόλι του, διαθέτει ιδιωτικές πισίνες (-μπανιέρες) στα παραφουσκωμένα μπαλκόνια της. Τι αξίζει άραγε σήμερα ένα σπίτι δίχως την πισίνα του; Τα inox και τα κρυστάλλινα στηθαία που γυαλίζουν ενοχλητικά, είναι πλέον κανόνας για μια “πολυτελή” κατασκευή που εναρμονίζεται με τα πρότυπα του life style της εποχής μας, στα πλούσια, αλλά αβαθή και κενού περιεχομένου προάστια των μικροαστικών φαντασιώσεών μας.

Η αρχιτεκτονική της άσπρης στιλπνής φούσκας, αποτελεί την αποθέωση της αυτοαναφορικότητας και αυταρέσκειας. Συμβατικά κτίρια, ως προς τη συνθετική τους δομή, ντύνονται με τα ρούχα της εκζήτησης και της φιγούρας, μιας κίβδηλης επένδυσης προκειμένου να εντυπωσιάσουν και να καταπλήξουν με την αυθάδη και προκλητική παρουσία τους, το μάτι του ακόρεστου και αδαή νεόπλουτου (έλληνα ή ξένου). Τα φθηνά και ευτελή υλικά πλασάρονται στην αγορά του real estate ως υπερπολυτελής κατασκευή. Γυψοσανίδες κάθε είδους που επικαλύπτουν απίθανες μεταλλικές κατασκευές, καλύπτουν σαν χοντροκομμένο μασκάρεμα τις όψεις, των παχύσαρκων και ψηλών (σύμφωνα με τα περιβαλλοντικά bonus του ΝΟΚ) πολυκατοικιών. Σε άλλες, βλέπεις πάνω στις επιφάνειές τους ακατανόητες διακοσμητικές τρύπες, στρογγυλές ή οβάλ, πάνω σε πλάκες ή σε τοίχους, να θυμίζουν σκοροφαγωμένες επιφάνειες σε μεγέθυνση.

Το πρόβλημα όμως είναι πιο σοβαρό, απ’ ότι θα υπέθετε κανείς σε μια πρώτη, πρόχειρη θεώρηση. Τα κτίρια αυτά, αρχίζουν σιγά- σιγά να αποτελούν υποδείγματα σύγχρονης –τρομάρα μας!- αρχιτεκτονικής. Φαντάζουν στα μάτια πολλών, ως πρωτοποριακά επιτεύγματα αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και ορισμένα εξ αυτών βραβεύονται κιόλας από αρχιτεκτονικά ινστιτούτα και περιοδικά. Προβάλλονται πονηρά και συστηματικά από συγκεκριμένους μάνατζερς και διαφημιστές στα ΜΜΕ που τα διατυμπανίζουν ως τα νέα δήθεν πρότυπα της κατοίκησης. Καθιερώνεται έτσι μια εμπορική-εργολαβική αρχιτεκτονική της απόλυτης φαντασμαγορίας και κενότητας που παραπέμπει –πάντα- σε μια ανώτερη κοινωνικά τάξη, υποσχόμενη την πολυπόθητη κοινωνική ανέλιξη στα μικροαστικά όνειρα των καταναλωτών.

Απέναντι σ’ αυτή τη ρηχή αρχιτεκτονική της αστείρευτης ματαιοδοξίας, περιμένει κανείς (ίσως μάταια;) να υπάρξει μια απάντηση από την αρχιτεκτονική κοινότητα. Η ελευθερία της αρχιτεκτονικής έκφρασης είναι προφανώς αδιαπραγμάτευτη, όπως και ο πλουραλισμός των διαφορετικών απόψεων, την ίδια στιγμή όμως, είναι επιβεβλημένη και η κριτική αποτίμησή τους. Ο δημόσιος, ανοικτός προς την κοινωνία αρχιτεκτονικός και όχι μόνο διάλογος, είναι στις μέρες μας, περισσότερο από ποτέ, αναγκαίος! Μόνο θετικά αποτελέσματα θα έχει αυτή η συζήτηση και η κριτική, για την ποιότητα του αστικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζούμε και τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας.

Το κτισμένο περιβάλλον εκφράζει στο χώρο και στο χρόνο τον πολιτισμό μας, τις ταξικές αντιθέσεις, τις κοινωνικές ανακατατάξεις, κοντολογίς, το ποιοι πραγματικά είμαστε. Από τη μια χτίζονται τα τερατουργήματα της φλυαρίας και επιδειξιμανίας και από την άλλη, τεράστια τμήματα του πληθυσμού πασχίζουν να βρουν μάταια κάποιο σπίτι για να ζήσουν. Κι όλα αυτά, σε μια χώρα όπου η πολιτεία αγνοεί επιδεικτικά, δεκαετίες τώρα, την επιτακτική ανάγκη δημιουργίας συγκροτημάτων κοινωνικής κατοικίας, προκειμένου να αντιμετωπιστεί στοιχειωδώς, το τεράστιο στεγαστικό πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Η αρχιτεκτονική, εκτός από επάγγελμα, τέχνη, επιστήμη ή ότι άλλο χαρακτηρισμό της προσδώσουμε, επιτελεί ή θα όφειλε να επιτελεί και έναν διδακτικό ρόλο στην κοινωνία. Προτείνει πάντοτε έναν τρόπο ζωής και μ’ αυτή την έννοια: «Κάθε γραμμή που τραβάμε [οι αρχιτέκτονες] δεν είναι ουδέτερη. Έχει χρώμα και μάλιστα έντονο!» Άρα εμμέσως, πλην σαφώς, επιτελεί έναν κρίσιμο κοινωνικό, πολιτισμικό και πολιτικό εν τέλει ρόλο, απέναντι στον οποίο θα πρέπει να στεκόμαστε και να δίνουμε καθημερινά απαντήσεις αφουγκραζόμενοι τις πραγματικές ανάγκες της ζωής μας.

https://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.com/2024/07/blog-post.html?fbclid=IwY2xjawRUSvtleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFjOG5RSEdsWlB6RkQ0Z1Foc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHqxa-o-BfGBAHgqG67nCuntrVw7-LLL3_TRXu98ZnhcO0byzH0rjnQs7A3Dw_aem_ojdfzvNac9i1V5gkHY_aDg

Me and AI in a short interview…

Under the weight of the train accident in Tempe, the lights fall on the Infrastructure of our country, and how much we have invested in it, as a development requirement… I thought I’d ask the AI and see what it says…

me: Do you have any data about the Public Investments in Infrastructures in Greece?

AI: Yes, I can provide you with some data about public investments in infrastructure in Greece.

According to the Hellenic Statistical Authority (ELSTAT), the total public investments in Greece for the year 2020 amounted to €8.9 billion, of which €3.3 billion (37%) was allocated for investments in infrastructures.

Specifically, the breakdown of public investments in infrastructures in Greece for 2020 was as follows:

€1.8 billion for transportation infrastructure
€1.1 billion for energy infrastructure
€244 million for water supply and sanitation infrastructure
€91 million for telecommunications infrastructure
€58 million for other types of infrastructure

Daniel Libeskind X Richard Hennessy

Ο σπουδαίος αρχιτέκτονας Daniel Libeskind δημιούργησε ένα γωνιώδες, φουτουριστικό μπουκάλι για το κονιάκ Richard Hennessy. Το κρυστάλλινο μπουκάλι Baccarat έχει ένα γωνιακό εξωτερικό σχήμα που περιβάλλει στο εσωτερικό μια καμπύλη μορφή που παραπέμπει στο παραδοσιακό μπουκάλι του κονιάκ. «Εμπνέομαι από την αλληλεπίδραση της ιστορίας και του μέλλοντος – μια ιδιαίτερη μαγεία συμβαίνει όταν οι δύο χρονικές στιγμές συναντιούνται», δήλωσε ο Libeskind και συνέχισε λέγοντας ότι, «Ξεκίνησα με το κλασικό σχήμα μπουκαλιού Hennessy, αλλά ήθελα να ξεπεράσω τα όρια του σχεδίου, θέλαμε επίσης να δημιουργήσουμε κάτι δυνατό για να ενσαρκώσει την κληρονομιά του Richard Hennessy». Με το στυλ του να χρησιμοποιεί έντονες γωνίες και ασύμμετρα επίπεδα, τα κτήρια του αρχιτέκτονα Daniel Libeskind, από το νέο χώρο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου έως το Εβραϊκό Μουσείο στο Βερολίνο και το Μουσείο Τέχνης του Ντένβερ, γίνονται σύμβολα των πόλεων που βρίσκονται. Continue reading »

Metaverse: Η εικονική πόλη που δημιούργησε το στούντιο Zaha Hadid Architects

Το βρετανικό αρχιτεκτονικό στούντιο Zaha Hadid Architects έχει δημιουργήσει μια εικονική πόλη στο metaverse, όπου οι άνθρωποι μπορούν να αγοράσουν οικόπεδα με κρυπτονομίσματα και να εισέλθουν σε ψηφιακά κτίρια ως άβαταρ.

Η εικονική αυτή πόλη ονομάζεται «Liberland Metaverse» και βασίζεται στην Ελεύθερη Δημοκρατία της Liberland – ένα μικρό έθνος που σύμφωνα με τον Τσέχο πολιτικό Βιτ Τζεντλίτσκα που εκτείνεται σε αμφισβητούμενο έδαφος ανάμεσα στην Κροατία και τη Σερβία.

«Παρόλο που η πόλη θα ηγείτο της ανάπτυξης της Liberland ως ένα φιλελεύθερο μικροέθνος, θα λειτουργεί επίσης το ίδιο ως ελεύθερο βασίλειο εικονικής πραγματικότητας», εξήγησε ο επικεφαλής της Zaha Hadid Architects, Πάτρικ Σουμάχερ. «Η φιλοδοξία είναι να γίνει ο προορισμός για δικτύωση και συνεργασία μέσα στην web 3.0 αναπτυσσόμενη βιομηχανία, είναι το metaverse για τους δημιουργούς metaverse και του γενικότερου οικοσυστήματος κρύπτο», δήλωσε στον ιστότοπο Dezeen.

Οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πρόσβαση στη Liberland μέσα από το Mytaverse – μια «πλατφόρμα στο σύννεφο» που δημιουργεί τρισδιάστατα περιβάλλοντα. Μόλις βρεθούν μέσα στη «θερμοκοιτίδα κρυπτογράφησης εικονικής πόλης», ο κόσμος θα μπορεί να επισκεφτεί κτίρια που σχεδιάστηκαν από τους αρχιτέκτονες του στούντιο Zaha Hadid, όπως ένα δημαρχείο, μια πλατεία και ένα εκθεσιακό κέντρο.

Η αρχιτεκτονική ομάδα Zaha Hadid σχεδίασε όλα τα κτίρια σύμφωνα με το δικό της στιλ, με καμπυλωτές γραμμές και στρογγυλεμένες γωνίες. Ωστόσο, πολλά από τα κτίρια έχουν στοιχεία που δεν υποστηρίζονται από το έδαφος – κάτι που δεν είναι εφικτό με τη βαρύτητα, στον πραγματικό κόσμο.

Το δημαρχείο, που αποτελεί την «καρδιά» του αστικού κέντρου έχει ένα διάδρομο με πεζοδρόμιο που «τυλίγεται» γύρω από το κτίριο. Στο εσωτερικό, οι πάγκοι είναι διατεταγμένοι σε σχήμα πετάλου, ενώ στον τοίχο φαίνεται να κρέμεται η σημαία της Liberland.

Σύμφωνα με τον ιστότοπο της πόλης, η εικονική πανεπιστημιούπολη, που περικυκλώνεται από νερό, θα χρησιμοποιηθεί ως «κόμβος δικτύωσης για πρότζεκτ κρυπτογράφησης, εταιρείες και εκδηλώσεις κρυπτογράφησης».

Οι άνθρωποι θα μπορούν να αγοράσουν οικόπεδα και να δημιουργήσουν επιχειρήσεις στην εικονική πόλη και αν το κάνουν, θα έχουν μετοχές και στην πραγματική Liberland.

Ο Σουμάχερ σχεδίασε την πόλη με «παραμετροποίηση», ένα είδος λογισμικού που χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει αρχιτεκτονικές φόρμες. Πιστεύει ότι το metaverse ότι θα δράσει ως καταλύτης για παραμετρικό σχέδιο, χωρίς να υπάρχουν περιορισμοί αστικού σχεδιασμού στον εικονικό χώρο.

«Τα κύρια πλεονεκτήματα των εικονικών περιβαλλόντων είναι η παγκόσμια προσβασιμότητα και η προσαρμοστική, παραμετρική πλαστικότητα. Το αρχιτεκτονικό και αστικό παράδειγμα που ταιριάζει περισσότερο σε αυτή την ιδέα ενός διαφοροποιημένου, εξελισσόμενου αστικού τοπίου είναι η παραμετροποίηση. Επομένως, προβλέπουμε ότι η ανάπτυξη του metaverse θα έχει ως αποτέλεσμα την έκρηξη της παραμετροποίησης», δήλωσε ο Σουμάχερ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Liberland Metaverse θα μπορούσε να αποτελέσει τελικά το πρόπλασμα για την πραγματική παρουσία του μικρού έθνους. «Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το metaverse βασίζεται σε πραγματιστικό σχέδιο και φωτο-πραγματιστική απόδοση. Πιστεύουμε ότι, τουλάχιστον στα αρχικά στάδια της δημιουργίας του metaverse, επιτρέπει την πληρέστερη αξιοποίηση της αναλογίας της πόλης, χρησιμοποιώντας τις έμφυτες και εκπαιδευμένες γνωσιακές μας ικανότητες όσον αφορά τον προσανατολισμό, την εύρεση διεξόδων και την ανάγνωση της ανεπαίσθητης αισθητικής της κοινωνικής ατμόσφαιρας και των καταστάσεων. Αυτός ο ρεαλισμός στη σύλληψη της εικονικής πόλης επιτρέπει επίσης για την μετέπειτα εφαρμογή των σχεδιασμένων metaverse χώρων στην πραγματική Liberland σε όποια έκταση αυτό είναι επιθυμητό».

Η δημοκρατία της Liberland, είναι ένα ανεπίσημο κράτος που δεν έχει αναγνωρισθεί από διεθνείς οργανισμούς όπως τα Ηνωμένα Έθνη. Τώρα έχει αποκτήσει τη δική της κοινότητα, σημαία, εθνόσημο, εθνικό ύμνο και ένα κρυπτονόμισμα που ονομάζεται Liberland merit.

Κι ενώ ο Σουμάχερ πιστεύει ότι το μέλλον του Ίντερνετ είναι το metaverse, υποστηρίζει ότι οι φυσικοί χώροι θα συνυπάρχουν πάντα μαζί με τους εικονικούς και ότι η συγχώνευσή τους θα συνεχίσει να ενδυναμώνεται. «Όσο έχουμε φυσικά σώματα, θα χρειαστούμε φυσικά περιβάλλοντα. Τα εικονικά περιβάλλοντα είναι τόσο αληθινά όσο τα φυσικά και η κοινωνική πραγματικότητα υπάρχει. Τα εικονικά και φυσικά περιβάλλοντα σχεδιάζονται ιδανικά μαζί», πρόσθεσε.

πηγή
Καθημερινή

Το ανώμαλο δάπεδο

του Friedensreich Hundertwasser

μτφ: Ναταλί Φύτρου

Το ευθύ δάπεδο είναι μια εφεύρεση των αρχιτεκτόνων. Είναι κατάλληλο για μηχανές και όχι για ανθρώπους.

Οι άνθρωποι δεν έχουν μόνο μάτια ώστε να χαίρονται το όμορφο, και αυτιά ώστε ν’ ακούν το όμορφο, και μύτες ώστε να μυρίζουν το όμορφο. Ο άνθρωπος έχει επίσης μια αίσθηση της αφής για τα χέρια και για τα πόδια.

Όταν ο νεωτερικός άνθρωπος βρίσκεται εξαναγκασμένος να περπατά σε ασφαλτοστρωμένες, με μπετό, ομοιόμορφες επιφάνειες, όπως ακριβώς έχουν αυτές σχεδιαστεί στα γραφεία των designers ανηλεώς με το χάρακα, αλλοτριωμένες από τη φυσική σχέση με τη Γη τότε το άγγιγμα στη Γη γίνεται ένα απαθές συστατικό του ανθρώπου, με καταστροφικά επακόλουθα για την ψυχή, την ψυχική ισορροπία, την ευεξία και την υγεία του.

Ο άνθρωπος ξεμαθαίνει να ζει και γίνεται ψυχικά άρρωστος. Continue reading »

Ο Έλον Μασκ «χτίζει» έναν κόσμο επιστημονικής φαντασίας και είμαστε παγιδευμένοι σε αυτόν

Την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου, ο Μπιλ Γκέιτς (με περιουσία 138 δισ. δολ.) γιόρτασε τα 66α γενέθλιά του κάπου στα παράλια της Τουρκίας, μεταφέροντας τους προσκεκλημένους του από το ενοικιασμένο σκάφος του σε ένα παραλιακό θέρετρο με ιδιωτικό ελικόπτερο.

Γράφει η Jill Lepore, The New York Times

Μεταξύ των καλεσμένων, σύμφωνα με τοπικά μέσα, ήταν και ο Τζεφ Μπέζος (με περιουσία 197 δισ. δολ.), ο οποίος μετά το πάρτι επέστρεψε στο δικό του σκάφος, όχι όμως στο σούπερ γιοτ που κατασκευάζει, κόστους άνω των 500 εκατ. δολαρίων. Continue reading »

Planet alert…

Το περιβάλλον είναι ένα δώρο που μας έχει προσφέρει η φύση. Έχουμε υποχρέωση να το προστατεύσουμε και να το παραδώσουμε στα παιδιά μας. Η εξάντληση των φυσικών πόρων όπως το νερό και τα ορυκτά καύσιμα και η αλόγιστη χρήση τους, υπονομεύουν το μέλλον του πλανήτη και τη ζωή των επερχόμενων γενιών.
Δημοσιευμένες μελέτες δείχνουν ότι έως το 2030, τα μεγάλα κράτη πρόκειται να αυξήσουν την παραγωγή άνθρακα κατά 240%, φυσικού αερίου 71% και πετρελαίου 57%, τινάζοντας στον αέρα τη Συμφωνία του Παρισίου, που στόχο έχει την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη κατά +1,5C το μέγιστο.

Dear friends,

We are responsible for the future of this planet and the life we create for our children. Environmentalists say that governments also need to focus on future plans for fossil fuel extraction.

Fifteen countries, among them the U.S., Norway and Russia, plan to dramatically increase their production of oil, gas andcoal in the decades ahead, potentially undermining pledges to curb emissions in line with the Paris Agreement, according to a U.N.-backed report released Tuesday. Continue reading »

Η σχέση Koide: μια μυστηριώδης εμπειρική εξίσωση και ποια σχέση με τις αρχιτεκτονικές αναλογίες

Υπάρχει η έκφραση:

$Q= \frac{a + b + c}{(\sqrt{a} + \sqrt{b} +\sqrt{c})^{2}} \leq 1$

όπου α, b και c τρεις τυχαίοι θετικοί αριθμοί.

Ισχύει όμως επίσης ότι:

$\frac{1}{3} \leq Q \leq 1$

Η παραπάνω έκφραση σχετίζεται με την φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων και με τις ιδανικές αρχιτεκτονικές αναλογίες…

Η εν λόγω έκφραση παραπέμπει στην εξίσωση του Koide. Πρόκειται για μια εξίσωση που συνδέει τις μάζες των τριών λεπτονίων, ηλεκτρονίου, μιονίου και ταυ. Έτσι, αν θέσουμε α= $m$ _e = 0.510998946(3) MeV/c², b= $m$ _μ = 105.6583745(24) MeV/c², και c= $m$ _τ = 1776.86(12) MeV/c²) παίρνουμε την, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακή τιμή:

$Q=\frac{m_{e} + m_{\mu} + m_{\tau}}{(\sqrt{m_{e}} + \sqrt{m_{\mu}} +\sqrt{m_{tau}})^{2}} =0,666661(7) \cong \frac{2}{3}$

Αυτή είναι η σχέση του Koide, μια ανεξήγητη εμπειρική εξίσωση που ανακάλυψε το 1981 ο Yoshio Koide. Παρατηρείστε ότι η τιμή 2/3 είναι ο μέσος όρος των ακραίων τιμών της ποσότητας Q.

Μια γεωμετρική θεώρηση της σχέσης του Koide. Το πηλίκο του αθροίσματος των έγχρωμων εμβαδών προς το εμβαδόν του μεγάλου τετραγώνου ισούται με 2/3.

Η «πρόβλεψη» Koide θα μπορούσε να είναι μια σύμπτωση όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι ο λόγος των μαζών πρωτονίου–ηλεκτρονίου ισούται με 6π⁵.

Η σχέση της φύσης, με τις αρχιτεκτονικές αναλογίες δεν αποτελούν μυστήριο, αλλά μάλλον ένδειξη προς τα που πρέπει να κοιτάει κανείς για να δώσει απάντηση στα διαχρονικά ερωτήματα, όπως: τι είναι αισθητική, από ποιους κανόνες διέπεται, πώς καθορίζεται και ποια σχέση μπορεί να έχει με τα μαθηματικά…σομ

Τουλάχιστον, τώρα ξέρετε ποιες διαστάσεις να δώσετε στο ντουλάπι της κουζίνας σας, ή στο παράθυρο του μπάνιου σας…

source

physiccsgg.me

Cost of an engineer…

The engine of a giant ship broke down and no one could fix it, so they hired a mechanical engineer with over 40 years of experience.

He inspected the engine very carefully, from top to bottom. After watching everything, the engineer unloaded the bag and pulled out a small hammer.

She knocked something gently. Soon, the engine came back to life. The engine has been fixed!

7 days after the engineer said the total cost of repairing the giant ship was euros 10,000 to the owner of the ship.

′′ What?!” said the owner.

′′ You’ve done almost nothing. Give us a detailed account.”

The answer is simple:

Hammer Tap: 2,00€

Know where to knock and how much to knock: 9,998€

The importance of appreciating your competence and experience… because these are the results of struggles, experiments and even tears.

If I do a job in 30 minutes it’s because I spent 10 years learning how to do it in 30 minutes.

You owe me years not minutes.

…lesson from life

Micro homes

Italian architects Massimo Gnocchi and Paolo Danesi designed Mountain Refuge as a prefabricated cabin-style micro-home built from plywood.
The duo has founded a startup company to find a partner to make their prefabricated concept a reality
Gnocchi and Danesi designed Mountain Refuge as a contemporary twist on typical cabin typology that would help the occupants find a “connection with nature”.
Mountain Refuge is modular, so the design could stand alone as one 24-metre-square space, or include an optional second module to add 12 square metres of floor space.
The cabin has space for a kitchenette with a sink and stove, and could also feature a small but comfortable bathroom with a shower tucked away in one corner.
A deck could run around the external perimeter of the cabin to give its occupants a place to enjoy the weather.
Gnocchi and Danesi designed Mountain Refuge to not require foundations, but if the site required, a thin concrete slab could be used for some locations.

source: dezeen

1 2 3 4 »