Η αρχιτεκτονική της ακατάσχετης επιδειξιομανίας

Η εικόνα: Τάση Παπαϊωάννου, Τοπίο της φαντασίας, ακρυλικό σε χαρτί
του Τάση Παπαϊωάννου
(Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ)
[4.7.2024]
«Πες μου ποιος είσαι να σου πω πώς κτίζεις – πες μου πώς κτίζεις να σου πω ποιος είσαι».
Άρης Κωνσταντινίδης
Ζούμε σε μια εποχή όπου ο άκρατος καταναλωτισμός αποτελεί τη νέα παγκόσμια θρησκεία. Ο άνθρωπος έχει συνδέσει την ευημερία και την ευτυχία του, αποκλειστικά με το πόσα αγαθά καταναλώνει, ανεξάρτητα αν αυτά του είναι απαραίτητα ή όχι για τη διαβίωσή του. Έχει κατισχύσει σχεδόν παντού, ως κυρίαρχη κουλτούρα των κοινωνιών μας, το δόγμα: «καταναλώνω, άρα υπάρχω».
Σταδιακά οι κοινωνίες μας μεταλλάσσονται σε ασύνδετα μεταξύ τους σύνολα, ανικανοποίητων ατόμων ή όπως έλεγε ο Οκτάβιο Πας σε «συνάξεις μοναχικών ανθρώπων». Ανθρώπων οι οποίοι διακατέχονται από τη μανία της αγοράς καινούργιων προϊόντων, προϊόντων τα οποία κάνουν σχεδόν καθημερινά την εμφάνισή τους και προβάλλονται ως τα νέα πρωτοποριακά και επαναστατικά επιτεύγματα της τεχνολογίας. Κάποιοι που έχουν την οικονομική άνεση τα αγοράζουν, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν σε όλους τους υπόλοιπους, το σύνδρομο της στέρησης και της επιτακτικής “ανάγκης” να τα αποκτήσουν πάση θυσία κι αυτοί. Η αγορά του αχρείαστου αντικειμένου, δημιουργεί αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε ίσως κανείς, την αύξηση της καταναλωτικής μανίας, συνθλίβοντας τον άνθρωπο μέσα στα γρανάζια ενός φαύλου κύκλου διαρκώς νέων αγορών, δημιουργώντας εν τέλει απολύτως εξαρτημένα και χειραγωγούμενα άτομα. Άτομα που βυθίζονται μέσα σ ’έναν ολέθριο ατομικισμό και εγκλωβίζονται, ολοένα και περισσότερο, στα ασφυκτικά και περιχαρακωμένα όρια ενός μοναχικού Εγώ.
Η καταναλωτική ανεξέλεγκτη βουλιμία, ως αυτοσκοπός, έχει καθορίσει εδώ και χρόνια και την αρχιτεκτονική πρακτική. Η κατοικία (και όχι μόνο) έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα και αντιμετωπίζεται ως κοινό καταναλωτικό προϊόν. Αρκεί να επισκεφτεί κανείς τα νότια και βόρεια προάστια της Αττικής (Γλυφάδα, Βούλα – Βριλήσσια, Χαλάνδρι), για να διαπιστώσει το είδος της αρχιτεκτονικής που χτίζεται στις περιοχές αυτές τα τελευταία χρόνια. Απίθανες πολυκατοικίες, γεμάτες στολίδια και περιττά επιθέματα, όπου η μια ανταγωνίζεται την άλλη σε κακογουστιά και εκζήτηση. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας που στοιχειωδώς να συγκροτεί και να προδιαγράφει τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό τους. Τα κτίρια πια μοιάζουν με παχύρευστες τούρτες, όπου το μόνο που ενδιαφέρει τους σχεδιαστές τους, είναι η επιδειξιμανία του φανταχτερού, του πομπώδους, του κραυγαλέου και του προκλητικού.
Η προσπάθεια είναι το νέο κτίριο να διαφοροποιηθεί με κάθε τρόπο από τα γειτονικά του και να μη θυμίζει σε τίποτε αυτά που προϋπήρξαν, αφού ο μοναδικός στόχος είναι να «πουλήσει» (και μάλιστα πολύ ακριβά) στον μελλοντικό καταναλωτή-ιδιοκτήτη. Ακατανόητες και άχρηστες καμπύλες, εμφανίζονται πάνω στις όψεις των νεότευκτων «αρχιτεκτονημάτων». Ένα θλιβερό δειγματολόγιο από κάθε είδους καμπύλες, κυρτές ή κοίλες, συνεχόμενες ή διακοπτόμενες, περιστρέφονται γύρω από τα κτίρια, χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Συστρέφονται σαν σερπαντίνες πάνω σε αποκριάτικα σκηνικά, καλύπτοντας εξωτερικά τα αδιάφορα, κατά τα άλλα, ορθογώνια και βαρετά παραλληλεπίπεδα του χτισμένου αχταρμά.
Άλλα κτίρια πάλι, αποτελούν το απόγειο του τριγωνισμού τόσο σε οριζόντιο όσο και σε κατακόρυφο επίπεδο. Θηριώδη δοκάρια δίχως να επιτελούν καμιά στατική λειτουργία εκτείνονται στο πουθενά, πλάκες και πρόβολοι όλων των δυνατών μορφών πετάγονται δεξιά και αριστερά δίχως σκοπό, ενώ κάθε νέα πολυκατοικία που “σέβεται” τον αγοραστή και φυσικά στοχεύει στο πορτοφόλι του, διαθέτει ιδιωτικές πισίνες (-μπανιέρες) στα παραφουσκωμένα μπαλκόνια της. Τι αξίζει άραγε σήμερα ένα σπίτι δίχως την πισίνα του; Τα inox και τα κρυστάλλινα στηθαία που γυαλίζουν ενοχλητικά, είναι πλέον κανόνας για μια “πολυτελή” κατασκευή που εναρμονίζεται με τα πρότυπα του life style της εποχής μας, στα πλούσια, αλλά αβαθή και κενού περιεχομένου προάστια των μικροαστικών φαντασιώσεών μας.
Η αρχιτεκτονική της άσπρης στιλπνής φούσκας, αποτελεί την αποθέωση της αυτοαναφορικότητας και αυταρέσκειας. Συμβατικά κτίρια, ως προς τη συνθετική τους δομή, ντύνονται με τα ρούχα της εκζήτησης και της φιγούρας, μιας κίβδηλης επένδυσης προκειμένου να εντυπωσιάσουν και να καταπλήξουν με την αυθάδη και προκλητική παρουσία τους, το μάτι του ακόρεστου και αδαή νεόπλουτου (έλληνα ή ξένου). Τα φθηνά και ευτελή υλικά πλασάρονται στην αγορά του real estate ως υπερπολυτελής κατασκευή. Γυψοσανίδες κάθε είδους που επικαλύπτουν απίθανες μεταλλικές κατασκευές, καλύπτουν σαν χοντροκομμένο μασκάρεμα τις όψεις, των παχύσαρκων και ψηλών (σύμφωνα με τα περιβαλλοντικά bonus του ΝΟΚ) πολυκατοικιών. Σε άλλες, βλέπεις πάνω στις επιφάνειές τους ακατανόητες διακοσμητικές τρύπες, στρογγυλές ή οβάλ, πάνω σε πλάκες ή σε τοίχους, να θυμίζουν σκοροφαγωμένες επιφάνειες σε μεγέθυνση.
Το πρόβλημα όμως είναι πιο σοβαρό, απ’ ότι θα υπέθετε κανείς σε μια πρώτη, πρόχειρη θεώρηση. Τα κτίρια αυτά, αρχίζουν σιγά- σιγά να αποτελούν υποδείγματα σύγχρονης –τρομάρα μας!- αρχιτεκτονικής. Φαντάζουν στα μάτια πολλών, ως πρωτοποριακά επιτεύγματα αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και ορισμένα εξ αυτών βραβεύονται κιόλας από αρχιτεκτονικά ινστιτούτα και περιοδικά. Προβάλλονται πονηρά και συστηματικά από συγκεκριμένους μάνατζερς και διαφημιστές στα ΜΜΕ που τα διατυμπανίζουν ως τα νέα δήθεν πρότυπα της κατοίκησης. Καθιερώνεται έτσι μια εμπορική-εργολαβική αρχιτεκτονική της απόλυτης φαντασμαγορίας και κενότητας που παραπέμπει –πάντα- σε μια ανώτερη κοινωνικά τάξη, υποσχόμενη την πολυπόθητη κοινωνική ανέλιξη στα μικροαστικά όνειρα των καταναλωτών.
Απέναντι σ’ αυτή τη ρηχή αρχιτεκτονική της αστείρευτης ματαιοδοξίας, περιμένει κανείς (ίσως μάταια;) να υπάρξει μια απάντηση από την αρχιτεκτονική κοινότητα. Η ελευθερία της αρχιτεκτονικής έκφρασης είναι προφανώς αδιαπραγμάτευτη, όπως και ο πλουραλισμός των διαφορετικών απόψεων, την ίδια στιγμή όμως, είναι επιβεβλημένη και η κριτική αποτίμησή τους. Ο δημόσιος, ανοικτός προς την κοινωνία αρχιτεκτονικός και όχι μόνο διάλογος, είναι στις μέρες μας, περισσότερο από ποτέ, αναγκαίος! Μόνο θετικά αποτελέσματα θα έχει αυτή η συζήτηση και η κριτική, για την ποιότητα του αστικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζούμε και τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας.
Το κτισμένο περιβάλλον εκφράζει στο χώρο και στο χρόνο τον πολιτισμό μας, τις ταξικές αντιθέσεις, τις κοινωνικές ανακατατάξεις, κοντολογίς, το ποιοι πραγματικά είμαστε. Από τη μια χτίζονται τα τερατουργήματα της φλυαρίας και επιδειξιμανίας και από την άλλη, τεράστια τμήματα του πληθυσμού πασχίζουν να βρουν μάταια κάποιο σπίτι για να ζήσουν. Κι όλα αυτά, σε μια χώρα όπου η πολιτεία αγνοεί επιδεικτικά, δεκαετίες τώρα, την επιτακτική ανάγκη δημιουργίας συγκροτημάτων κοινωνικής κατοικίας, προκειμένου να αντιμετωπιστεί στοιχειωδώς, το τεράστιο στεγαστικό πρόβλημα που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία. Η αρχιτεκτονική, εκτός από επάγγελμα, τέχνη, επιστήμη ή ότι άλλο χαρακτηρισμό της προσδώσουμε, επιτελεί ή θα όφειλε να επιτελεί και έναν διδακτικό ρόλο στην κοινωνία. Προτείνει πάντοτε έναν τρόπο ζωής και μ’ αυτή την έννοια: «Κάθε γραμμή που τραβάμε [οι αρχιτέκτονες] δεν είναι ουδέτερη. Έχει χρώμα και μάλιστα έντονο!» Άρα εμμέσως, πλην σαφώς, επιτελεί έναν κρίσιμο κοινωνικό, πολιτισμικό και πολιτικό εν τέλει ρόλο, απέναντι στον οποίο θα πρέπει να στεκόμαστε και να δίνουμε καθημερινά απαντήσεις αφουγκραζόμενοι τις πραγματικές ανάγκες της ζωής μας.

 

https://syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.com/2024/07/blog-post.html?fbclid=IwY2xjawRUSvtleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFjOG5RSEdsWlB6RkQ0Z1Foc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHqxa-o-BfGBAHgqG67nCuntrVw7-LLL3_TRXu98ZnhcO0byzH0rjnQs7A3Dw_aem_ojdfzvNac9i1V5gkHY_aDg

Μελαγχολία

Οδηγούσα, στο δρόμο για το Αμόνι Κορινθίας,

όπου ξαφνικά μία δύναμη γύρισε το κεφάλι μου,

τα μάτια μου μεγάλωσαν

το πόδι μου πάτησε το φρένο,

άνοιξα την πόρτα και τα πήγα δίπλα από αυτή την υπέροχη κλίμακα.

Τι ωραία που είναι τα έργα των ανθρώπων όταν περιέχουν σοφία,, γνώση, επιστήμη.

Ποιοι άραγε να ήταν αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι,

πόσα χρόνια πίσω,

με πόσο μεράκι και αγάπη έφτιαξαν κάτι υπέροχο, και απλό,

ας είναι καλά,

παναγιώτης γούτος

Ακίνητα: Αυξημένη ζήτηση και άνοδος τιμών

Όπως προκύπει, εν μέσω κορωνοϊού, οι τιμές στο κέντρο της Αθήνας έχουν πάρει την ανιούσα, με την αγορά να διαπιστώνει αύξηση στις περισσότερες περιοχές, έστω κι αν λόγω της πανδημίας καταγράφηκε το προηγούμενο διάστημα μείωση του όγκου των συναλλαγών.

Η εμφάνιση νέων τάσεων στην καταναλωτική συμπεριφορά και τη ζήτηση, η αλλαγή νοοτροπίας και αναγκών λόγω και της πανδημίας που έχει στρέψει τη ζήτηση από πλευράς των αγοραστών σε σπίτια με μεγαλύτερους χώρους, σε συνδυασμό με τα έργα ανάπτυξης και υποδομών μεγάλης εμβέλειας που έχουν δρομολογηθεί -όπως το έργο στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού, οι επεκτάσεις του μετρό κ.ά.-, εκτιμάται ότι θα επηρεάσουν και θα μετατοπίσουν χωρικά τη ζήτηση των οικιστικών και όχι μόνο ακινήτων, ειδικά στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας.

Μια σημαντική αλλαγή στην αγορά ακινήτων πιθανολογείται ότι θα συντελεστεί με την αναμενόμενη αύξηση της προσφοράς μέσω πλειστηριασμών των ακινήτων, τα οποία αποτελούν εξασφαλίσεις στα δάνεια που έχουν μεταβιβαστεί ή τιτλοποιηθεί. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί και το μεγάλο απόθεμα που θα προσφερθεί στο μεγαλεπήβολο έργο του Ελληνικού. Τέλος, το ήδη δρομολογημένο από αρκετούς κατασκευαστές προσφερόμενο απόθεμα ανεγέρσεων που είναι στη φάση της αδειοδότησης και εκτέλεσης.

Η αγορά ακινήτων εμφανίζει ανάκαμψη με πολλές επενδυτικές προοπτικές, ιδιαίτερα μετά την επιστροφή στην κανονικότητα, και αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι, παρά την ανακοπή της δυναμικής της αγοράς ακινήτων, ως συνέπεια της πανδημίας, ορισμένες από τις μεγαλύτερες εταιρείες συνεχίζουν τις επενδύσεις τους στο ελληνικό real estate. Ενδιαφέρον είναι να δούμε πώς θα αντιδράσει η αγορά και αν η ισχυρή ζήτηση θα διατηρηθεή ή θα είναι ικανή να διατηρήσει την αναμενόμενη ισχυρή προσφορά.

Ένας βασικός λόγος που αναμένεται να συνεχιστεί η ανάπτυξη του ελληνικού real estate, είναι η γεωγραφική θέση της χώρας και το εξαιρετικό κλίμα που επικρατεί κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους, γεγονός το οποίο προσελκύει ξένο αγοραστικό ενδιαφέρον, έστω κι αν εν μέσω πανδημίας υπήρξε περιορισμός της ζήτησης από το εξωτερικό. Σημειωτέον, το ελληνικό ακίνητο παραμένει ακόμη φθηνό προϊόν για τους Ευρωπαίους και όχι μόνο.

Αθήνα

Εν μέσω πανδημίας, για τις περιοχές που βρίσκονται πιο κοντά στην Ακρόπολη, υπήρξε μεν στασιμότητα του όγκου συναλλαγών λόγω και του περιορισμού της ζήτησης για βραχυχρόνια μίσθωση, αλλά και για «Χρυσή Βίζα» για τη χορήγηση αδειών διαμονής σε αγοραστές ακινήτων από τρίτες χώρες αξίας άνω των 250.000 ευρώ. Ωστόσο, παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας με ανακαίνιση παλαιών διαμερισμάτων, άνοδος της ζήτησης, αλλά και των τιμών. Οι τιμές των συναλλαγών που έγιναν για διαμερίσματα παλαιά που χρήζουν ανακαίνισης ξεκινούν από τα 1.400 ευρώ, ενώ αντίστοιχα από τα 2.500 ευρώ ανά τ.μ. για ανακαινισμένα, με μεγάλη διακύμανση προς τα πάνω ανάλογα με τη θέα στην Ακρόπολη, τη θέση, τον βαθμό ανακαίνισης κ.ά.

Ως διάμεση τιμή, πάντως, για τα σπίτια στην Πλάκα κοντά στα 4.100 ευρώ ανά τ.μ. και ακολουθεί το Μοναστηράκι στα 3.900 ευρώ ανά τ.μ., με την περιοχή της Ακρόπολης να βρίσκεται πέριξ των 3.500 ευρώ, του Μακρυγιάννη κοντά στα 3.300 ευρώ, ενώ σε Φιλοπάππου, Θησείο, Κουκάκι και Φιξ η διάμεση τιμή πέφτει στα 2.500 ευρώ ανά τ.μ.

Στο Κολωνάκι καταγράφεται εν μέσω πανδημίας αυξημένη ζήτηση για μεγαλύτερα σπίτια 110-150 τ.μ. από Ελληνες και αλλοδαπούς αγοραστές, με συνακόλουθη αύξηση και στις τιμές. Η ζήτηση από το εξωτερικό προέρχεται κυρίως από Δυτικοευρωπαίους για διαμερίσματα υψηλών προδιαγραφών με θέα, μεγάλες βεράντες, σε υψηλότερους ορόφους κ.λπ., κυρίως για ιδιόχρηση, με τις τιμές των συναλλαγών να ξεπερνούν τα 4.500 ευρώ ανά τ.μ. για ακίνητα υψηλών προδιαγραφών.

 

Πειραιάς

Ισχυρή κινητικότητα δείχνει να παρουσιάζουν τα ακίνητα του Πειραιά, ιδιαίτερα εκείνα που είναι στο εμπορικό κέντρο, στο Πασαλιμάνι και την Καστέλλα. Το κέντρο του Πειραιά υπήρξε για χρόνια σε μία λιμνάζουσα φάση. Απουσίαζαν οι μεγάλες επενδύσεις. Φαίνεται τώρα, η ανάπτυξη του λιμένα, τα έργα υποδομής όπως το τραμ και το μετρό, καθώς και μεγάλα οικιστικά, αλλάζουν εντελώς την προοπτική ενός “παρεξηγημένου” δήμου. Δεν είναι λίγοι από το υπόλοιπο λεκανοπέδιο που στρέφουν εκεί τα μάτια τους. Ακόμα, οι τιμές εκεί θεωρούνται άκρως δελεαστικές.

Το επενδυτικό πλάνο για τη «μεταμόρφωση» του Πύργου Πειραιά, πήρε το «πράσινο φως» την περασμένη εβδομάδα από το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής στο πλαίσιο των εγκρίσεων για το έργο, ύψους 40 εκατ. ευρώ που «τρέχει» ήδη το επενδυτικό σχήμα των Prodea- EBRD και Dimand και χρηματοδοτείται από την Alpha Bank.

 

Επιγραμματικά έχουμε:

■ Αύξηση των τιμών για κατοικίες επιφάνειας από 80 έως 120 τ.μ.
■ Ζήτηση από Ελληνες αγοραστές για ιδιοκατοίκηση, με προϋπολογισμό από 150.000 έως 250.000 ευρώ
■ Αύξηση της ζήτησης
■ Αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας με ανέγερση νέων οικοδομών
■ Αύξηση των τιμών ενοικίων
■ Αύξηση των τιμών οικοπέδων.

Πηγές

new-money

Tέχνη στην είσοδο της αθηναϊκής πολυκατοικίας

Περνάμε καθημερινά μπροστά τους, αλλά δεν τα βλέπουμε! Ίσως όχι άδικα. Άλλωστε, είναι τοποθετημένα στον κοινόχρηστο χώρο, δηλαδή στο μεταίχμιο μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου. Δεν βρίσκονται στις προσόψεις, για να τα θαυμάσουμε όλοι, ούτε όμως και στα διαμερίσματα, για να τα απολαμβάνουν μόνοι οι τυχεροί ιδιοκτήτες με τις παρέες τους. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι διακριτικά παρόντα.

Ο αριθμός όσων έχουν δημιουργηθεί είναι απροσδιόριστος. Και, φυσικά, δεν τα συναντά κανείς μόνο στο κέντρο της Αθήνας και στα πέριξ του, εκεί όπου επιλέξαμε να κινηθούμε. Ούτε είναι γνωστό, πάντα, ποιοι τα δημιούργησαν. Ωστόσο ένα είναι σίγουρο: από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 έως και τα μέσα της δεκαετίας του ’80 περίπου, κατά τη διάρκεια μιας γόνιμης τριακονταετίας μια σειρά από έργα δημιουργήθηκε αποκλ Continue reading »

Συζητώντας με τον Άρη Κωνσταντινίδη

page1image3542322912

 

Μιχάλης Σουβατζίδης – 17/02/2021

Οι συναντήσεις πραγματοποιήθηκαν από τον Νοέμβριο του 1979 έως τον Οκτώβριο του 1989

Θέλω εδώ να αναφερθώ στον Τάσο Μπίρη και στον Λάζαρο Καλυβίτη τον αξέχαστο, που ήρθαν στο σπίτι μου αναπάντεχα το 2018 για να με συνδράμουν με συναδελφική και αρχιτεκτονική αλληλεγγύη, να βγω από το τέλμα της κατάθλιψης και της απραξίας. Με παρότρυναν ν’ αρχίσω να γράφω πάλι. Μετά αρχίσαμε να συναντιόμαστε και να πηγαίνουμε στα Τουρκοβούνια σ’ ένα καφέ – εστιατόριο. Αυτές οι συναντήσεις μού έδωσαν κουράγιο κι άρχισα σιγά – σιγά να ξεφεύγω από την κατάθλιψη που απέκτησα από την συνταξιοδότησή μου το 2008, και την οικονομική κρίση που έπληξε την οικογένειά μου. Λίγο με κράτησε μέχρι το 2013 η ασχολία μου με τη γλυπτική, οπότε έφτιαξα το τελευταίο μου έργο γλυπτικής, «το τέρας της παγκοσμιοποίησης». Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι δύο κορυφαίοι συνάδελφοι θα μου έδειχναν τόσο μεγάλη εκτίμηση, και αναθάρρησα. Άλλωστε ο δάσκαλος -συνεχιστής των μεγάλων μοντέρνων δασκάλων του Πολυτεχνείου- Τάσος Μπίρης, με τους πολυάριθμους μαθητές του, ήταν σύντροφός μου στον αγώνα μας εναντίον των μεταμοντέρνων, και ο Λάζαρος Καλυβίτης μαζί με τον Γιώργο Λεονάρδο παρέμειναν μοντέρνοι με τα σημαντικά έργα τους.

Το 2019 μάς έφυγε αναπάντεχα ο αξέχαστος Λάζαρος, εκεί που είχα βρει έναν σπουδαίο φίλο, και είχαμε μάλιστα ανακαλύψει ότι ήμασταν και συγγενείς, γιατί στη Γιοσγάτη Καισαρείας της Καππαδοκίας η γιαγιά μου Ναρίνα Αρδίτσογλου είχε συγγενική σχέση με την οικογένεια Τσαούσογλου, την κόρη του οποίου είχε παντρευτεί ο Λάζαρος.

Continue reading »

Projects Golden Rule

great project is that one that is not made with compromises, nor with tactic outside the ‘comfort zone’. It will become big, not because of too much attention or technique but for one and only one reason. Because it pursues perfection and the further it goes, the hunt becomes uninterrupted, almost relentless. Great works do not obey rules but create them. Leaving their indelible imprint on time.

A great project just makes you calm.

Μεγάλο Έργο

Μεγάλο έργο, είναι εκείνο που δεν γίνεται με συμβιβασμούς, ούτε με τακτικές εκτός της ‘ζώνης άνεσης’. Θα γίνει μεγάλο, όχι εξαιτίας της υπερβολικής προσοχής ή της τεχνικής αλλά για ένα και μόνο ένα λόγο.

Επειδή κυνηγάει την τελειότητα και όσο αυτή απομακρύνεται τόσο το κυνήγι γίνεται αδιάκοπο, σχεδόν αμείλικτο.

Τα μεγάλα έργα, δεν υπακούν σε κανόνες αλλά τους δημιουργούν, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στο χρόνο.

Ένα μεγάλο έργο σε κάνει απλά να ηρεμείς.

Παναγιώτης Γούτος

A great project is one that is not made with compromises, nor with tactic outside the ‘comfort zone’. It will become big, not because of too much attention or technique but for one and only one reason. Because it pursues perfection and the further it goes, the hunt becomes uninterrupted, almost relentless. Great works do not obey rules but create them. Leaving their indelible imprint on time.

A great project just makes you calm.

Panagiotis Goutos

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι είχε σχεδιάσει για την Κωνσταντινούπολη τη μεγαλύτερη πέτρινη γέφυρα στον κόσμο

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι έγινε διάσημος για τη «Μόνα Λίζα» και τον «Μυστικό Δείπνο», όμως στις αρχές του 16ου αιώνα είχε σχεδιάσει μια πέτρινη γέφυρα μήκους 280 μέτρων για την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που θα ένωνε την Κωνσταντινούπολη με τον Γαλατά πάνω από τον Βόσπορο!

 

 

Η γέφυρα όχι μόνο θα ήταν η μεγαλύτερη στον κόσμο εκείνη την εποχή (περίπου δεκαπλάσια σε μήκος από τις τυπικές γέφυρες εκείνου του καιρού), αν είχε υλοποιηθεί, κάτι που τελικά δεν έγινε, αλλά θα ήταν και απίστευτα Continue reading »

Just a picture…

Old renovated house in Albania. Via @mrizi_i_zanave

Villa in Porto Heli, Greece

 

 

 

 

 

 

 

 

 

…once i saw this house, i fall in love with it! It reflects the owner’s culture…

Panagiotis Goutos GM G.Ktizein ltd

Situated in the hillside above Porto Heli fishing village with stunning views of the Mediterranean sea. Epsilon Horizon villa is a contemporary house built for the perfect holiday all year around.

 

  • 300 sq.metre 5 bedroom contemporary luxury villa.
  • View to the sea from most rooms.
  • 5 minutes from fishing village Porto Heli.
  • Open living and kitchen area with high quality German Alno kitchen.
  • High quality Greek marble in all bedrooms and kitchen.
  • High quality lit marble staircase with crystal glass railings.
  • Wooden floors in all bedrooms.
  • Comfort lighting in all rooms for cosy evening ambiance.
  • 5 bedrooms with en suite bathrooms and private balconies.
  • Guest WC
    Independent Air Condition and floor heating in all rooms.
  • Two 55″ Smart- TVs / wi-fi.
  • Alarm system connected direct to the villa’s caretakers.
  • Privately fenced in property with electric gates.
  • Security front and rear doors.
  • Security electrical rolling shutters
  • Swimming pool 10 metres, heated. Security cover.
  • Kids pool, heated. Security cover.
  • Outside shower.
  • 3 pergola covered patios outside with sun beds.
  • Brazilian wood deck outside.
  • BBQ area with outside dining.
  • Kids play area.
  • Washing machine available.
  • Carport for 3 cars.
  • 1000 metres the from beach of Ververonta
  • 10km from Godai Seascape luxury Beach and Restaurant Bar.
  • 4 km to supermarket.

Continue reading »

1 2 3 4